Вайна нечакана ўнесла свае карэктывы ў планы маладой дзяўчыны, зараз ужо ветэрана Вялікай Айчыннай вайны, Ксеніі Іванаўны Сліжыкавай. 1 мая Ксенія Іванаўна адзначыць свой 97-мы дзень нараджэння. Сама яна родам з  Кубані са станіцы Кіеўскай. Там прайшло дзяцінства і юнацтва. У 1941 годзе дзяўчына вучылася на спецыяльных курсах, рыхтавалася да працы на нафтавых вышках. Аднак атрымала павестку, прайшла камісію і разам са сваёй сяброўкай Нінай адправілася на фронт. Адразу іх накіравалі ў Наварасійск, дзе на працягу двух тыдняў праходзілі падрыхтоўку. Пасля размеркавання сяброўкі трапілі служыць у 454-ы зенітна-артылерыйскі полк асноўнага запаснога дывізіёна 18-й арміі, камісарам гэтага палка быў Л.І. Брэжнеў. Уражанні ад убачанага па дарозе на фронт захаваліся на ўсё жыццё: па абодва бакі дарогі ляжалі загінуўшыя. Ад страху сяброўкі абняліся і заплакалі, тады і клятву далі: калі адна з іх загіне, то другая абавязкова паведаміць бацькам. Першае месца службы было на гары Чарапаха ў Наварасійску. Тут і атрымалі маладыя дзяўчаты баявое хрышчэнне.

– З кожным годам усё цяжэй і цяжэй успамінаць перажытае ў гады вайны, – гаворыць Ядзвіга Станіславаўна Лябецкая. – Многае з перажытага проста не хочацца і ўспамінаць. Не хочацца нават і ўзгадваць тыя жудасныя дні. Хочацца іх проста выкрэсліць, але гэта немагчыма. Вайна прыйшла зусім нечакана і ўкрала юнацтва Ядзвігі Станіславаўны. Ёй толькі споўнілася сямнаццаць гадоў. З дзяцінства марыла стаць настаўніцай. Аднак вайна ўнесла свае карэктывы ў планы дзяўчыны.

Ніна Леанідаўна Котляр перамогу сустрэла ў званні гвардыі старшага  сяржанта. Узнагароджана ордэнам Чырвонай Зоркі, медалем “За мужнасць”, медалем “За перамогу над Германіяй” і юбілейнымі медалямі. Раніца 21 чэрвеня 1941 года была для Ніны Леанідаўны святочная. Яна скончыла школу, рыхтавалася да выпускнога балю. Марыла разам з равеснікамі па добрай традыцыі сустрэць світанак. Аднак святочны настрой, мары на будучае абарваў гул самалётаў. Так пачалася вайна для пятнаццацігадовай дзяўчынкі.

Ковалёва Татьяна Лаврентьевна — ветеран Великой Отечественной войны (ветеран тыла). Родилась в 1921 году. В 1941 году закончила рабфак. С 1941 по 1944 год работала учительницей начальных классов, завучем начальных классов. С 1944 по 1948 год была первым секретарем райкома комсомола в Гомельской области. После окончания школы при ЦК КПБ работала в партийных органах.

Гэта гісторыя – пра прыгожую жанчыну, якой, нажаль, ужо няма ўжывых…

Валянціна Сяргееўна Ільязава … Нарадзілася Валянціна Сяргееўна ў вёсцы Вялікая Обрына Карэліцкага раёна. Дзяцінства яе лёгкім не назавеш. Мама памерла, калі дзяўчынцы было тры месяцы. Бацька доўга не жаніўся, выхоўваў чацвёра дзетак сам. Пазней жаніўся і Валянціну вахоўвала мачаха, у сям’і было ўжо шасцёра дзетак, а яе тата быў інвалідам. Дзяцінства прайшло ў пастаяннай працы.

Участница блокадного Ленинграда Козлова Виолоа Матвеевна родилась 11 октября 1937 года. Родилась в бедной семье: отец и мать — сироты. В 3,5 года вместе со старшей сестрой переживала тяжелые дни блокадного Ленинграда. Воспоминания об этих днях малолетнего ребенка – ГОЛОДНО И ХОЛОДНО, а на земле «спят» дяди, тети, дети…

Жыццё маёй прабабулі, Барабан Анастасіі Аляксееўны, як і жыццё многіх яе аднагодкаў, магло б стаць сюжэтам для кнігі або фільма. Цяжкія выпрабаванні з самага дзяцінства, штодзённыя працоўныя подзвігі і дасягненні, радасць мацярынства, любоў унукаў і праўнукаў… І кнігу гэтую можна было б падзяліць на некалькі глаў.

Всё дальше в прошлое уходит Великая Отечественная  война. Прошло столько лет, а память о ней живёт в сердцах и душах людей. Война — страшное явление в жизни каждого народа. Война страшна тем, что её следы навсегда остаются в памяти людской, особенно когда она врезалась в детскую душу, чистую и нежную. Филиппович Любови Кирилловне было 16 лет, когда началась война. Война изменила её жизнь, лишила родителей, вынудила взять в руки оружие и бороться с врагом. Но она не смогла уничтожить в Любе жизнерадостность, трудолюбие и бережное отношение к людям.